زبانیت: جسارت یا عقبنشینی؟

محمود درویش، شاعر فلسطینی که خود، اسطورهایست در شعر ایستادگی میگوید: «هر شعر زیبایی، یک جور ایستادگی است.» من از گفتهی او نیز فراتر میروم و میگویم بر خلاف تفکری که پرداختن به امر سیاسی به طور مستقیم، غیر خلاقانه و شعارگونه را در تعریفِ شعر سیاسی میگنجاند، شعر زبانمحور و تجربهگرا حتی اگر مضمون سیاسی نیز نداشته باشد، به خاطر فراروی از تعاریفِ کلیشهای و دیکته شدهی شعر که مورد پسند تفکر تمامیتخواهِ حکومتهای توتالیتر است، از منظر ساختاری، شعر سیاسی محسوب میشود و چه بسا به خاطر نافرمانی از حکومتی که شعر را “در جا زننده” و نه حتی یک گام جلوتر از ذائقهی خودش و عامهی مردم میخواهد، در جایگاهی به مراتب شورشیتر به نسبتِ شعر بیانگرا با مضمون سیاسی نیز بنشیند.
یادداشت سپیده جدیری پیرامون کتاب "افتادن به مساحت مرگ" محمد مهدی پور از اینجا می توانید بخوانید

http://shahrgon.com/fa/2016/06/30/زبانیت-جسارت-یا-عقبنشینی؟/

ادبیات و بازشناسی نشانه هایی به پیوند...