برای فئودور داستایوفسکی؛ شعری از فرهاد پیربال

برای #فئودور_داستایوفسکی

استاد بزرگم
فئودور داستایوفسکی
مایه ی شگفتی ست
آن ها که تو را می خوانند
همیشه باید تغییری را از سر بگذرانند
آنکه بی ایمان است با ایمان می شود
آنکه با ایمان است، بی ایمان می شود
آنکه ترسان است، دلیر می شود
و آنکه دلیراست، ترسو می شود
آنکه را بی حیاست، حیا می بخشی
و آنکه را با حیاست، بی حیا می کنی
آنکه را که مکنت است، کاری می کنی
تمام مالش را به فقرا ببخشد
و آنکه بی چیز است
کاری می کنی
که هر کار روایی بکند برای مال و مکنت
آنکه می خواهد به زندگی اش پایان دهد
پشیمانش می کنی و تمنای زندگی اش می بخشی
و آنکه رویش گشاده و دلشاد به دنیاست
کاری می کنی که به زندگی اش پایان دهد
آنکه فاحشه است، فرشته اش می کنی
و آنکه فرشته است، آرام آرام تن اش را می فروشد
آنکه ابله است، هوشیارش می کنی
و آنکه هوشیار است ابله
آنکه قمار باز است، کاری می کنی که دست از قمار بشورد
و آنکه حتی از قمار چیزی نمی داند
به پلیدترین قمار باز مبدلش می کنی
آنکه خدا در دل اوست شیطان می شود
و آنکه شیطان در دل اوست قدیس
آنکه خدا را نمی شناست، خواهد شناخت
و آنکه خدا شناس است، ترک بندگی کند
مایه ی شگفتی ست
استاد بزرگم داستایوفسکی
من را دیگر توان نزدیک شدن به تو نیست.

#فرهاد_پیربال
ترجمه ی : #محمد_مهدی_پور

برچسبها: فرهاد پیربال, ادبیات کردی, محمد مهدی پور, فئودور داستایوفسکی ادبیات و بازشناسی نشانه هایی به پیوند...